Winemakers' Wives

Aflevering 4: Het einde van de oogst

2009-03-11T01:28:00.000-07:00

Vandaag loopt de oogst op haar einde. Dit jaar begon en eindigt de oogst een week vroeger dan vorig jaar. De oogst is m.a.w. twee weken ingekort.
Gezien de snikhete temperaturen van de voorbije week zijn we daar allen blij om. De fysieke en emotionele vermoeidheid laten zich voelen. De arbeiders en andere personeelsleden verliezen hun motivatie en worden prikkelbaar. De hoogste tijd aldus om een halt toe te roepen tot deze oogst van 2009.

Momenteel worden de laatste beetjes Mourvèdre en Grenache Rouge geplukt. Op het einde van vorige week ontvingen we Petit Verdot, Carignan, Muscat de Frontignan en werden de laatste druiven Shiraz geoogst.
De Petit Verdot, Grenache Rouge en Carignan worden integraal voorbehouden voor de Erica Shiraz. Het meeste van de Mourvèdre wordt gebruikt in onze Baldrick Shiraz, tesamen met Viognier, om het fruitprofiel te vermeerderen en om het smaakpalet lichter en uitgebreider te maken.

Gedurende één week heeft de Muscat op haar doppen gegist (om de rozijn te rehydrateren en om genoeg structuur een suiker te verzekeren). Gisteren werd de Muscat geperst, waarna het sap overgebracht is naar grote, oude Franse Eiken vaten van 500 liter.

Op dit ogenblik genieten alle rode wijnen, die nog aan het gisten zijn, een verlengde, ‘post-fermentation’ rijping (maceration) op de doppen. De open tanken worden afgedekt en de doppen zinken in de wijn na gisting. Tijdens dit proces, dat vier weken na gisting duurt, ontrekt de wijn de laatste mogelijk tannine en bereikt een superieur evenwicht. Hierna wordt de wijn overgebracht naar Eiken vaten waar malo-lactische gisting geschiedt.

2009 is een oogst van superieure kwaliteit. De wijnen zien er veelbelovend uit.

Vriendelijke groeten,

Lies

Oogst in haar volle glorie

2009-02-26T00:52:00.000-08:00

Mijn oogstrapporten zijn dit jaar niet even regelmatig als het afgelopen. Zoals beloofd volgt hier een korte update.

De oogst 2009 startte een tiental dagen later dan vorig jaar als gevolg van een koele lente en een gematigde zomer. Deze weersomstandigheden hebben ook tot gevolg dat de druiven van nature een hoge aciditeit hebben en dat er geen verdere aanpassingen in de kelder moeten gebeuren. De bessen zijn klein en zorgen voor een hoge concentratie aroma in de witte wijnen en een goede kleur en structuur bij de rode wijnen. Doordat de bessen kleiner zijn dan afgelopen jaar is de productie een beetje gedaald.

Hieronder volgt het chronologisch oogstschema:

Sauvignon Blanc: 40 ton
Chardonnay: 35 ton
Viognier: 27 ton
Chenin Blanc: 32 ton

Tegen het einde van de week zullen ook de Grenache Blanc en de Muscat geplukt zijn.

De meeste van de witte druiven zijn geoogst vóór de eerste Merlot, waardoor de werksomstandigheden veel aangenamer zijn dan de afgelopen jaren. Normaal levert een geordende manier van werken ook betere wijnen op. We kijken er alvast naar uit.

Vorige week zijn we begonnen met het plukken van de rode druiven: eerst Merlot en dan Cabernet Sauvignon. Deze week staat in het teken van Shiraz.

Ondanks de goede planning zou een oogst geen oogst zijn zonder onverwachte omstandigheden. Matthew had plaats in de kelder voor 32 ton en heeft gemerkt dat er reeds 68 ton rijp is om geplukt te worden. Dit is op zich geen groot probleem. Het betekent alleen non-stop werken: ipv 1 tank zal hij 3 tanken maken op een dag (nacht).

Binnen de volgende twee weken zouden normaal gezien alle druiven geplukt zijn. Het intensieve kelderwerk zal zeker nog een vijftal weken in beslag nemen.

De afgelopen dagen is het al heet geweest, maar gelukkig koelen de nachten af en zijn de druiven fris wanneer ze geplukt worden.

Ik heb geen tijd om uitvoerig de oogst te bespreken, maar schrijf me gerust indien er vragen zijn.

Alvast heel veel dank voor je interesse,

Met vele groeten, Lies x

Paarl - Dubai

2009-02-08T00:14:00.000-08:00

De oogst is goed van start gegaan en loopt aan een sneltempo verder bij hele hoge temperaturen. Vondeling ligt gelukkig in een koeler bergdal. De resultaten behoren goed te zijn.

Het voelt helemaal anders om te schrijven over een gebeurtenis waarvan ikzelf geen getuige ben. Daarom stel ik voor van zodra ik terug thuis ben een volledige update te geven over de hoeveelheden, omstandigheden en het algemene verloop van de oogst.

Het leven in Dubai heeft mij al versteld doen staan. De prijzen van eten, drinken, accommodatie, kledij, activiteiten, ....rijzen tot aan de hemel. De hemel is zelfs nog niet hoog genoeg.

Zoals elke toerist in Dubai heb ik al enkele shopping centra bezocht. Telkens keer ik teneergeslagen terug naar mijn flat. Ik zie vrouwen gesluierd in zwarte burkhas, soms met zwarte handschoenen aan en met enkel hun ogen zichtbaar, wandelen in de centra met de duurste opvallendste handtassen om de arm. Ik zie hen eender welke winkel binnenstappen en kopen en nog eens kopen. Ik stap ook deze winkels binnen maar alles wat ik aanraak heeft een prijskaartje dat me laat duizelen. Dubai is de stad waar je als 'normale' mens kan uitblinken in 'window shopping'. Ik probeer aldus weg te blijven uit deze architecturale pareltjes.

Ik verblijf in Dubai Marina en het strand is op wandelafstand van mijn voordeur. Zodra de zon zich laat zien probeer ik naar het strand te gaan, waar ik gratis kan zonnebaden en zwemmen in een aangename warme zee. Het eten en de diversiteit aan keukens is immens. De lekkerste tot nog toe vind ik de Lebanese/ Iraanse keuken. Maar ik moet er nog veel proberen, dus dit kan nog veranderen.

De geschiedenis van het ontstaan van de Verenigde Arabische Emiraten is een zeer interessant verhaal, des te meer omdat het nog niet zo lang geleden is. Het is ook zeer boeiend om te zien hoe het Westerse denken een Moslimland gepentreerd heeft, zonder te zondigen aan de voorschriften van de Koran. Via mijn Arabische vrienden heb ik al veel bijgeleerd over de Islam. Sommige regels lijken grappig, maar zijn volledig verstaanbaar in de tijd van het Perzische Rijk. Opnieuw word ik stil van hoe anders mensen leven elders in de wereld en hoezeer we allen dezelfde noden en dromen hebben. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik ingewijd wordt in een wereld die mij voorheen volledig onbekend was.

De internationale gemeenschap in Dubai is groot. Zelfs zo groot dat ik in elke supermarkt evenveel Frans als Arabisch hoor. De Engelsen zijn ook goed vertegenwoordigd. Zoals het overal is met immigranten, zijn er zij die belangstellen in de lokale cultuur en zij die leven zoals in hun thuisland. Hier is het wel opmerkelijk hoe alle gemeenschappen in totale vrede met elkaar leven.

De grootste aanpassing voor mij is dat ik geen wijntje kan drinken op mijn terras. Na een dagje quadbiking in de woestijn, een dagtrip naar de oude stad of een dagje strand, snak ik wel naar een verkoelend glaasje heerlijke witte wijn. Helaas is dit hier voor mij niet mogelijk. Enkel permanente verblijvers kunnen een alcohol vergunning krijgen, waarmee ze in 2 winkels alcohol kunnen aanschaffen. Moslims uiteraard mogen geen alcohol kopen en toeristen kunnen enkel in de hotels iets alcoholisch drinken. Deze regel is in principe een logische en reeds soepele regel voor een moslimland. Ik heb echter gemerkt dat als ze hier uitgaan overcompensatie zoeken voor het gebrek aan dat glaasje wijn in de avond. Ondertussen heb ik reeds contact gehad met de firma die het monopolie heeft over alcoholinvoer in Dubai, in de hoop onze Zuid-Afrikaanse wijnen te vertegenwoordigen. Maar helaas, zoals overal in de wereld, zit de economie in het slop en hebben wijnen het hard te verduren. Maar ik mag wel onze kandidatuur insturen einde mei. Dus er is nog hoop.

Dubai is een grote bouwwerf waar enig zichzelf respecterend ingenieur of architect eens een kijkje mag komen nemen. Ongelooflijk wat je hier ziet. In het begin dacht ik dat ik hier niet zou kunnen slapen en tot rust komen, maar ik ben reeds gewoon aan het bouwlawaai. Het klinkt zo ritmisch dat het wel diepe Afrikaanse drum kan zijn. Zeer ontspannend. En ik slaap terug.

Mijn excuses dat ik niet meer kan uitwijden over de wijn. Maar ik maak het goed binnenkort. Ik hoop dat jullie allen een glaasje voor mij meedrinken en dat jullie weten waar je de goede wijnen kan vinden.

Heel veel dank voor jullie enthousiasme en veel leesplezier.

Groetjes, met zand in mijn haren en tussen de tenen vanuit Dubai,

Lies , x

Aflevering 1: Bekijk het van een andere kant

2009-01-27T02:48:00.000-08:00

Hopelijk heeft iedereen het nieuwe jaar 2009 op een goede, energieke en gelukkige manier ingezet. Ik heb me enkele weken afzijdig gehouden en tot nu gewacht om de column Winemaker’s Wives te hervatten.

De oogst 2009 staat letterlijk voor de deur. Tegen het einde van deze week zullen de eerste druiven geplukt zijn en in de kelder verwerkt worden. De kelder werd reeds vóór de kerstvakantie opgeruimd en alle mogelijke wijnen werden gebotteleerd. Matthew is nou bezig met de laatste wijnen in fles te krijgen. Hij zal net op tijd klaar zijn voor de oogst. Deze oogst zal Matthew bijgestaan worden door zijn jongere broer Joe en een jongeman uit Engeland, die een nieuwe kijk op het leven wil krijgen. Hij is niet de enige die zijn blik wil verruimen. Zo schrijf ik jullie nu niet met zicht op bloeiende wijngaarden, maar op torenhoge moderne flatgebouwen vanuit een apartment in Dubai. In de plaats van het zacht gebrom van een tractor hoor ik het aanhoudend drillen van een steenboor en in plaats van wijn drink ik water of thee. De enkele dagen dat ik al hier ben, hebben me geleerd dat ondanks de immense verschillen in cultuur en gewoontes we in de eerste plaats allemaal hetzelfde zijn. Ik zal ongeveer een 3 tal weken in Dubai verblijven. Van hieruit zal ik jullie het relaas over de oogst 2009 en mijn eigen avonturen neerschrijven.

Alvast heel veel leesgenot en maak er alvast een mooi jaar van.

Met vineuze groeten,
Lies

De laatste week van het werkjaar

2008-12-19T09:28:00.000-08:00

Het jaar mag gedaan zijn.

Het staat op ieders gezicht te lezen. De werkers stappen met trage pas naar de kelder of de wijngaarden. Julian, de manager, verdwijnt voor de helft van de dag. Mandy, de secretaresse, antwoordt met moeite de telefoon en Matthew, probeert als een mekkergeit alle losse eindjes af te handelen. 2008 wordt vanavond afgesloten op Vondeling en in 2009 wordt het werk hervat op 5 januari.

De hitte van de afgelopen dagen heeft zeker geen positieve invloed gehad op ons. De temperaturen liepen gemakkelijk op tot 48° Celsius. Mijn tijdelijke tuinman, Elliot, is elke dag niet komen opdagen. Mijn ‘afwezige’ tuinman ligt aldus dichter bij de waarheid. Ik heb wel begrip voor zijn situatie. Elliot is waarschijnlijk uitgeput na een dagje onkruid wieden onder een nietsontziende zon.
Donderdagavond zouden we naar een concert gegaan zijn met een groep vrienden. Maar Matthew zei deze afspraak af, nadat ik net de kaartjes gekocht had. Alleen de hitte kan een mens zo verwarren.
Zelfs Setta, mijn werkvrouw, liet me dinsdag een half uur op de parking van Pick & Pay (supermarkt) wachten vooraleer ik begrepen had dat ze helemaal niet zou komen. Het was een feestdag: Dag van Verzoening, maar we hadden duidelijk afgesproken dat ze zou komen werken. Ik schrijf dit heel rustig neer louter omdat ik geen woede en geen energie meer in mij heb na deze week. Uitgerekend na een weekend vol bezoekers, waaronder mijn theatrale vriendin Colleen met haar overactieve Duitse verloofde, had ik geen hulp. De hele dag heb ik gewassen, gestreken, gekuisd,.....in de hitte.
Dinsdagavond om half zes vertelt Matthew me dat er een kerstbraai voor de werkers gehouden wordt bij Bridget en Julian. Zonder veel amok, ben ik gestopt met kokkerellen, heb mijn bikini geruild voor iets degelijks en ben met een vastgeplakte glimlach naar het huis van de manager gestapt. Ik voelde mijn handen, voeten en hoofd niet meer. Zo uitgeput was ik. Enkel mijn glimlach plakte nog steeds op mijn gelaat.
Het vervolg van de week is navenant.
Matthew heeft 10 000 liter Shiraz gebotteleerd met de nodige dramatiek. Zijn werkers zijn er ook in geslaagd om de stapel met houten vaten te later rollen. Gelukkig waren er geen gewonden en is er geen vat gebroken. En zonet werd me verteld dat een Engelsman en de jongste broer van Matthew bij ons zouden komen logeren tijdens de oogst, welgeteld twee en een halve maand tot drie maanden. Zij zouden Matthew assisteren in de kelder. Dit klinkt alvast veelbelovend voor mijn blogsite. Midden februari komt onze goede vriend Nelson en vieren we het huwelijk van Colleen. Het nieuwe jaar klinkt alvast veelbelovend.

Bij deze wens ik mijn lezers en klanten ook van harte te bedanken voor de steun in het afgelopen jaar. Zonder jullie zouden onze inspanningen niet veel waard zijn. Dank voor jullie vertrouwen.

Geniet van een zalige Kerst en een gemoedelijk 2009. Wij zien elkaar terug volgend jaar.

Tot dan,

Groeten, Lies Deneys

De zon daalde neer

2008-12-12T05:15:00.000-08:00

Deze week heeft de zomer zich sterk laten voelen met temperaturen van bij de 40 graden Celsius. Zondag zijn we de boerderij ontvlucht naar Bloubergstrand. Ik had het hele uitstapje goed voorbereid: strandzak met zonnecrème, leesboeken, beach bats, handdoeken en frigobox met water, fruit en frisdrank. Toen ik onze ligplek wou in orde maken besefte ik pas dat ik iets fundamenteels vergeten was, nl. een parasol. De zon daalde op ons af en we konden onze vellen horen verschroeien ondanks factor 50. Matthew had een brilliante oplossing. Getimed zonnebaden noemde hij zijn tactiek: een dip in de zee, 15 minuten op de rug liggen, een dip in de zee, 15 minuten op de buik liggen en tenslotte een andere dip in de zee. Na welgeteld een groot uur aan zee zijn we huiswaarts gekeerd zonder te verbranden.

Maandag was absoluut afschuwelijk heet. Uitgerekend die dag had ik een afspraak in Somerset-West (1 uur rijden). Om 10 uur ’s ochtends arriveerde ik volledig bezweet en rood aangeslagen bij mijn afspraak. Zoals jullie reeds kunnen raden beschik ik niet over airconditioning in mijn autootje. Ik heb het overwogen om te veranderen van auto, maar ik ben te emotioneel verbonden met mijn kleine karretje, dat mij tot nu toe overal veilig ter plekke brengt. Eén dag zal ik wel van gedachte veranderen. Op de terugweg heb ik een kort bezoekje gebracht aan Longridge in Stellenbosch en mijn boodschappen gedaan. Om 18.00 was het nog zo warm dat mijn tijdelijke tuinman niet eens is opgedaagd. Maar goed ook, want ik had niet meer de energie om te superviseren.

De hele week voelt het alsof iedereen aangemodderd heeft. Grotendeels te verklaren door de plotse hittegolf en ook de naderende vakantie. Voor Matthew zijn het echter zeer belangrijke dagen geweest. Hij had een hele bottelering gepland voor deze week. En zonet kon hij mij zeggen dat alle Cabernet Sauvignon/ Merlot 2007 en Erica Shiraz 2007 gebotteleerd heeft. Het is een wonder hoe hij er in geslaagd is, want hij had problemen met de filter en met de levering van flessen. Waarschijnlijk krijg ik daar uitgebreid antwoord op vanavond.

Na het advies dat ik maandag kreeg, besloot ik mijn kantoor te sluiten. Ik ben uiteindelijk niet verder geraakt dan te melden op facebook dat ik met vakantie ben. Ik kan maar moeilijk afstand doen van mijn zaken. Zo ben ik deze week nog op bezoek gegaan bij Môreson om te horen hoe hun voorraad lijkt en om zelf een voorraad in te slaan voor proeverijen met Belgische toeristen. Verder probeer ik al enkele maanden tot een overeenkomst te komen met Welbedacht aangaande een bestelling. Maar daar lijkt iedereen al met verlof. Wees gerust ik blijf volhouden. En ben ik in overleg met JP Bredell aangaande Helderzicht. En wat vakantie betreft, komt die er heus wel. Van zodra Matthew verlof heeft, zal ik ook wat minderen. Naast de wijnzaken, stond mijn week in het teken van tuinieren. Ik lijk zowaar een specialist. Zelf Julian heeft me reeds opgemerkt hoe erg tuinaanleg en mijn tuinierlook met afgaat. Zelf ben ik minder onder de indruk.

Vanavond gaan we naar een verjaardagspartij van Louise. Wij hebben nog samengewerkt op Backsberg Wines. En morgen komen Colleen en Niels, mijn goede zotte vrienden logeren tot maandag. Matthew is niet zeker dat hij dit zal overleven. Uiteraard krijgen jullie hierover meer te lezen in de blog van volgende week. Tevens de laatste van dit jaar.

Een heel fijn weekend toegewenst en blijf vooral dromen. Een glaasje goed wijn helpt daarbij.

Lies XXX

Aflevering 5: hard labeur - smell the roses

2008-12-06T23:53:00.001-08:00

Na het bezoek van de Belgen, besloot ik mijn kantoor even te verlaten om grondig werk te maken van onze tuinaanleg. Gedurende 3 volle dagen heb ik gebukt onkruid getrokken, planten aangeplant, .....Na de eerste dag kon ik amper nog rechtop zitten, na donderdag ging het al iets beter en vrijdagavond voelde ik weliswaar mijn benen niet meer maar ben ik gespaard gebleven van krampen.

Vrijdagnamiddag sluit de boederij om 14.00. Ik had Elliot opgetrommeld om me te komen helpen met enkele bomen te planten. Matthew had op zijn beurt William En Orrel gevraagd om mee te helpen aan het verhogen van onze omheining. Vanaf 16.00 leek het bij ons net een werf en was iedereen druk in de weer. Tot 19.00 hebben we allen gewerkt en ik was oprecht fier over het geleverde werk. Het is voor mij een heel karwei om enkele mannen te krijgen om me te helpen. Dus ik geniet intens van de weinige keren dat ik hulp krijg (dit is geen klaagzang, maar een feit). Een vrouw is tot veel in staat, maar sommige opdrachten zijn net iets te zwaar (althans voor mij). Door mijn noeste ijver in de tuin was ik helemaal vergeten om eten te maken. De idee om naar een restaurant te gaan verwierpen we algauw. ‘Wat van braaibroodjies?’, vroeg ik aan Matthew. In enkele luttele minuten hadden we een vuur aangestoken, de broodjes braaiklaar gemaakt, een fles wijn gekraakt vergezeld door nootjes en onze zetels nader aan de braai geschoven. Na een fysisch zware dag de benen kunnen strekken en genieten van een Welbedacht Chardonnay 2006 is een zalving voor de geest. Ik raad het iedereen aan. Matthew en ik waren trouwens aangenaam verrast door de mooie evolutie in deze wijn.

Gisteren hebben we geen tuinwerk verricht, maar extra lang in bed gelegen om daarna naar Stellenbosch te rijden voor lunch bij Guardian Peak. Guardian Peak is een van de pijlers van het drieluik waartoe ook Rust en Vrede en Ernie Els Wines behoren. Onze goede vriend Philip Van Staden, assistent-wijnmaker bij Ernie Els, is net gepromoveerd tot hoofdwijnmaker van Guardian Peak. Deze gebeurtenis moest gevierd worden, vandaar onze lunch samen met Philip en zijn vrouw Michelle. Het was voor mij raar genoeg de eerste maal dat ik op het restaurantdek plaatsnam, Bij het aanschouwen van het panorama dat zich voor mijn ogen uitspreidde, kon ik alleen maar melden aan de groep dat we toch bevoorrecht zijn om in het land te leven waar we leven en het werk te doen wat we doen. We werden er allen even stil van. De stilte werd snel verdreven na het eerste glas Guardian Peak Rosé, gevolgd door een Sauvignon Blanc, een Shiraz, ......te veel om allemaal op te noemen. Na het eten nam Philip ons op een toer bij Ernie Els en bij Rust en Vrede. De hele tijd werden we omringd door schoonheid en met dit in gedachten reden we naar huis.

Groeten,

Lies

Aflevering 4: een week te laat - bezoekers

2008-12-03T00:24:00.000-08:00

Laat me eerst beginnen met mijn excuses (hopelijk hoef ik dit niet teveel te doen) Vorige week ben ik er niet toegekomen om een samenvatting van mijn week te maken voor de blog. Elke dag en avond hadden we dermate iets te doen, van kerstconcert tot dinnerpartijtjes, dat Matthew en ik deze week aan een detox begonnen zijn. Eerst waren we zeer ambitieus in onze plannen: enkel groenten en fruit en water. Gisteren zijn we onmiddellijk door de mand gevallen doordat we een hele drukke dag hadden met twee Belgische toeristengroepen: de wijnen moesten geproefd worden en het gebrek aan lunch noopte ons tot het snoepen van ‘crackers’. Maar enfin, vandaag is de detox hervat. Laat ons afwachten wat vananavond brengt.

Het is steeds leuk om Belgische mensen over de vloer te krijgen en hen te laten kennismaken met onze bezigheden en onze wijnen. Telkens merk ik op hoe meer ontspannen en rustiger ze hier zijn dan in België. Het is alsof ze even op adem komen. Deze opmerking zegt uiteraard veel over hoe het er vaak aan toegaat in België en ook hoe belangrijk vakantie nemen is in een mensenleven. Daarenboven stel ik vast dat velen veronderstellen dat ons leven steeds rustig en gelaten is, doordat ze ons nu eenmaal vanuit een vakantiegevoel observeren. Vroeger probeerde ik te verduidelijken dat we wel degelijk drukke jobs hebben, met veel verantwoordelijkheid, en dat wij ook (soms) stress hebben. Maar ik heb dat afgeleerd, omdat een toerist het recht heeft gedurende enkele weken op een jaar uitsluitend te geloven in de romantiek van het leven. Niemand komt immers naar hier om de stress van ons leven te aanhoren. Ik geef wel toe dat doordat de natuur mooier en de omgeving geïsoleerder is dan in doorsnee Vlaanderen, het ontspannen na een drukke werksdag eenvoudiger gaat. We worden bij wijze van spreken verplicht om gas terug te nemen en overgelaten aan het universum toe te kijken hoe een dag verandert in een avond.

Ik geniet er altijd van om mensen te laten proeven van onze wijnen, maar niets is beter dan de wijnen te proeven te midden van de wijngaarden waar ze van afstammen. Vondeling heeft geen proeflokaal op het domein, maar maakt gebruik van het Voor-Paardeberg bezoekerscentrum aan de overkant van de weg. Indien ik tijdig weet dat een groep ons wil bezoeken, probeer ik wel een regeling te treffen met Matthew voor een rondleiding en een begeleide proeverij op de boerderij. Gelukkig konden we gisteren gebruik maken van het prachtige Manor House, het gastehuis van eigenaars Anthony en Richard, om de twee groepen te ontvangen. De reacties van de bezoekers bij het betreden van het Manor House herinneren me eraan hoe bevoorrecht Matthew en ik zijn om mogen deel uit te maken van Vondeling en het oog voor detail dat doorgetrokken wordt naar de hele boerderij. Aan de groepen die ons bezocht hebben wil ik via deze wens onze dankbaarheid uiten voor voor jullie bezoek en enthousiasme.

Op het wijnfront bevinden we ons in een bijzondere periode van voorbereiding: vatenkelder leegmaken en schoonmaken, bottelering regelen, bestellen van eiken vaten, finale assemblage van rode wijnen, ......En daarnaast hebben we opnieuw eindejaarsfeestjes van toeleveringsbedrijven en van het bezoekerscentrum. O wee, o wee onze detox....

Groetjes,
Lies

Aflevering 3: Alles gaat op fles

2008-11-20T23:22:00.000-08:00

Deze vrijdagochtend heb ik me meteen met een kopje koffie in de hand en nog gehuld in mijn slaapkleedje aan mijn bureau gezet. Ik mag immers de aandacht van mijn lezers niet verliezen. De kans dat ik de blog vergeet te schrijven binnen een uur is zeer reëel.

Vandaag wordt immers alweer een drukke dag. Straks rijden Matthew en ik door naar de V&A Waterfront in Kaapstad om een Vondeling proeverij te geven in een drukbezocht restaurant. Nadien zit de werkdag er voor ons op en willen we een lekkere Long Island Ice Tea nuttigen langs de promenade van Camps Bay genietend van alle mooie paraderende mensen en de golvende oceaan.

Vorig weekend hebben Matthew en ik gewerkt op het Annual Voor-Paardeberg Wine Festival. Het was leuk om bekende en minder bekende gezichten terug te zien. Na enkele uren liet de vermoeidheid zich voelen in onze benen en vooral in mijn stem. Uiteindelijk hebben we veel wijn verkocht, nieuwe mensen ontmoet en vooral veel gelachen. De dag werd uiteindelijk afgesloten in een club in Kaapstad, waar James, de DJ-broer van Matthew, een ‘set’ speelde. Om 2 uur zijn we huiswaarts gekeerd omdat onze voeten het totaal lieten afweten.

Deze week stond voor Matthew in het teken van de bottelering van Sauvignon Blanc 2008, Petit Blanc 2008 en Baldrick Shiraz 2008. Voor mij begon de week alweer in de dierenkliniek met Julliette voor haar knie en eindigde gisteren op dezelfde plek met Leopold. Een wonde daterend van het vorige gevecht was opengesprongen. De diagnose: zijn schedel was ‘ingebeten’.
Tussenin heb ik geprobeerd om eindelijk werk te maken van onze groententuin. Ik ben bezig met de grondvoorbereidingen en het ziet er alvast veelbelovend uit. Daarnaast heb ik nog een stel gordijnen gemaakt. Nu is onze kamer volledig donker en kunnen we de hitte buitenhouden. Verder heb ik Matthew geholpen met de bottelering en het fotograferen van enkele flessen voor op een website. Ondanks mijn inzet, kreeg ik te horen dat ik geen aanleg heb voor fotografie. Misschien is dit de cursus waar ik op heb zitten wachten.

De laatste maand van het jaar is in aantocht en dat brengt bij mij steeds dubbele gevoelens teweeg: enerzijds ben ik zeer blij om afscheid te nemen van de droevige en minder aangename momenten uit het voorbije jaar en anderzijds voel ik een nostalgie. In het najaar hebben veel Belgen met dit te kampen, maar dat wordt verklaard door de verslechterde weersomstandigheden. Welnu ik ben het bewijs dat dergelijke gevoelens eerder te maken hebben met het einde van het jaar.

De oogst 2009 laat zich reeds voelen. Matthew heeft besloten om een werkende studente oenoligie aan te nemen om de werkslast te verdelen. Ik kan zien aan zijn gezicht dat de voorbereidingen van de oogst hem totaal in hun greep hebben. Ik beken dat het vooruitzicht naar de oogst 2009 mij op dit moment een beetje onrustig maakt, omdat ik nu reeds weet dat ik vele eenzame uren zal beleven. Matthew heeft immers beslist dat hij dit jaar ‘f...... great wines’ wil maken.

Beleef een aangenaam weekend en drink vooral lekkere wijn!!!
Groeten, Lies

Aflevering 2: Verveling of Verbeelding?

2008-11-14T05:29:00.000-08:00

Aflevering 2 vrijdag 14 november 2008 : PREHARVEST CHRONICLES: verveling of verbeelding

Vrijdag is gearriveerd. Ik mag alweer oeverloos terugdenken aan de voorbije week en enkele details neerschrijven in mijn blog. Uitgerekend vandaag, vrijdag 14 november, is de internationale dag van dankbaarheid. Kortom: ik ben dankbaar dat de taak van verhalen schrijven voor mijn wijnpubliek tot mijn bevoegheden behoort.

Onze braai met vrienden van afgelopen zaterdag liep uit tot 4.30 ’s nachts in niet meer zo heldere toestand. Zondagavond werd ik me hiervan pas bewust en kreeg ik meteen ook een verklaring waarom ik me zo uitgeput voelde. Belangrijker dan het tijdstip is het plezier dat we beleefd hebben. Ik had deze vrienden al meer dan 2 maanden niet gezien. Het deed ontzettend deugd om al hun verhalen te aanhoren. En vooral de aanzet tot avond was prachtig met parelende Méthode Cap Classique.

De week begon heel rustig. De wijnen waren goed vertrokken naar België (dat was een pak minder zorgen), Matthew was aandachtig met welgestelde doelen voor ogen: bottelering plannen, schroefdoppen bestellen, Baldrick Shiraz ontwerpen, een zandput graven voor het Wine Festival, wijnuitvoer naar Namibië, Chardonnay afwerken, .... Weten wat je te doen staat is soms een hele opluchting. En daar knelde het schoentje een beetje bij mij. Buiten het bijwonen van een ontbijt van de vrouwenvereniging, het maken van gordijnen en mijn dagelijkse emailcorrespondentie had ik niet meteen iets om handen. Daarenboven waren de weersvoorspellingen helemaal niet goed. Ik voelde me plotsklaps wegzinken in een crisis van verveling. Op dat moment besloot ik me nu eindelijk aan te sluiten bij een gym, nog iets te studeren (wat dat weet ik nog niet), me te verdiepen in Franse wijnen, ......Dat moment van verveling heeft niet lang geduurd en in retrospectieve wou ik dat het iets langer zou geduurd hebben.

Dinsdag constateerden Setta, mijn bediende, en ik dat onze gastenbadkamer vol luizen zat. Volgens haar – een expert op het vlak van luizen en vlooien- kwam dit door het spreeuwennest in het dak. We hebben schoongemaakt, gekrabt, een rookbom gegooid,.....en niets hielp. Hopelijk krijgt Matthew dit weekend zin om enkele vogels uit ons dak te halen, want ik kan het gejeuk niet meer verdragen. Het ergste van dit luizenverhaal is dat ik me op de duur allerlei beestjes inbeeld. Mijn fantasie is net te groot voor luizen en vlooien. Laat me liever zwijgen van die kleine beestjes alvorens ik weer begin te krabben.

Het ontbijt met de vrouwen verliep goed, maar ik ben niet geslaagd in mijn ontslag te geven. Iedereen was te vriendelijk, ook al frustreerde het me dat ze voor de zoveelste keer over scholen en hun kinderen aan het praten waren. Misschien leent onze eerste meeting van het nieuwe jaar zicht beter om dergelijk lastig detail in de groep te werpen. Na het ontbijt hebben Elske en ik tot ’s avonds gewerkt aan de gordijnen. Vanavond zou Matthew de gordijnstokken bevestigen. Ik ben eens benieuwd hoe ambitieus hij nog zal zijn na zijn spelletje squash vannamiddag.

Deze ochtend was ik al vroeg op stap met mijn twee honden: Leopold zag eruit zoals een bandiet en Julliette als een driewieler. Na onderzoek – kostte me bijna mijn hand - moet Julliette maandag opnieuw onder het mes voor het schoonmaken van een oud letsel in haar knieligament. Leopold is verlost van alle draadjes zonder moeilijkheden. Verder heb ik zo een 200 km gereden om andere karweien en boodschappen te doen, want alvorens aan het shoppingparcours te beginnen, moest ik helemaal terug naar de boerderij om de honden af te zetten. Ineens waren de wolken en onweersbuien verdwenen en werd het te warm voor hen in de auto.

Op het einde van dit blogverhaal is deze week helemaal geen kalme week geweest. Ik heb heel wat kilometers achter de kiezen: naar Kaapstad voor Matthew, Wellington verscheidene malen en Paarl net al evenveel. Ik heb uiteindelijk ook veel mensen gezien en veel bijgeleerd over Frankrijk.

Maar om mij voorgoed te wapenen tegen een opstoot van verveling blijf ik bij mijn besluit om lid te worden van een fitnessclub. Dit is iets voor na ons werk van morgen op het Annual Voor-Paardeberg Wine Festival.

Geniet allen van jullie weekend.

Groeten,

Lies

PREHARVEST CHRONICLES: aflevering 1: het begin

2008-11-07T00:45:00.000-08:00

Na een half jaar afwezigheid heb ik besloten om mijn blogsite Winemakers’ Wives te heropenen. Tijdens mijn afgelopen bezoek aan België viel het me immers op dat verscheidene mensen mijn blog elke week fervent volgden.

Ziehier, om jullie fantasieën over het leven op een Zuid-Afrikaans wijnlandgoed te spijzen begint Winemakers’ Wives ditmaal met de ‘Preharvest Chronicles: Harvest 2009’.

Preharvest Chronicles blijk een goede titel te zijn. Afgelopen vrijdag, na onze terugkomst van een weekje beurzen op Winex Johannesburg, maakte de realiteit van een naderende oogst zich meester over ons. ’s Avonds hadden we een bevriende wijnmaker uitgenodigd. Het gespreksonderwerp van de avond: de oogst en de begriploze wijnbazen.

Dit overdonderende gevoel werd nog versterkt doordat ik zaterdagochtend gewekt werd door een hysterische Julliette, onze kleinste Sharpei. Haar hysterie werkte aanstekelijk nadat ik Leopold voor onze poort gevonden had in een plas bloed. Hij was opnieuw over de omheining gesprongen en in een gevecht verzeild geraakt met de honden, drie Boerboels, van manager Julian. Nog nooit eerder was ik zo snel van pyjama in respectabele klederdracht gesprongen op weg naar het dierenhospitaal. Uiteindelijk bracht Leopold de hele dag door in het hospitaal en na 50 steken mocht hij ’s avonds naar huis. Ik bespaar jullie liever de foto’s. Het hele weekend stond aldus in het teken van het verhogen van onze omheining, onze tuin verder aanleggen en onze Leopold verzorgen.

Maandag werden de wijnen van Longridge en Vondeling op het schip geladen op weg naar België. Welbedacht bleek niet klaar te zijn met documenten en de wijnen. Hierdoor werd ik gedwongen om dinsdag hun bestelling tijdelijk op te schorten. Hoe eenvoudig een uitvoer ook klinkt, hoe stresserend het daadwerkelijk is.

Tegen de tijd dat het woensdag werd, was ik echt toe aan een break. Deze pauze diende zich aan onder de vorm van de aankoop van stof voor het maken van gordijnen voor onze slaapkamer. Denk nu vooral niet dat ik een expert in gordijnen of iets dergelijks ben. Die aankoop alleen al kostte me twee uren van mijn dag omdat ik niet kon besluiten over de maat en de stof. Laat staan dat ik zou spreken over het prijskaartje. Omdat het uitgekozen stofje iets anders is dan doorsnee gordijnenstof bracht ik mijn aankoop onmiddellijk naar mijn vriendin Elske, de textielkunstenares, die mij eerder had aangeboden mij te helpen bij het maken van de gordijnen. Op die manier behoedde ik mezelf voor eventuele negatieve commentaren van manlief Matthew.

De hele week leek Matthew te piekeren over iets. En ja hoor, het is de aankomende oogst. De oogst dient zich steeds abrupt aan, hoe voorbereid we ook zijn. Daarom is het belangrijk dat tenminste alle toeleveringsmaterialen op voorhand besteld zijn en dat alle wijnen die klaar zijn om afgewerkt te worden gefinaliseerd worden. Dit jaar verwacht Matthew een latere oogst dan vorig jaar(23 januari): het einde van de laatste week van januari of de eerste week van februari. Dit komt door de aanhoudende winter en de late lente. De spanning laat zich nochthans opnieuw voelen. Vanaf half december (soms al vanaf begin december) sluiten de bouwbedrijven en toeleveringsbedrijven van de wijnindustrie en heropenen pas vanaf de tweede helft van januari (soms het einde van januari). Dus alle bestellingen van vaten, plastiek bakken, tanken, gisten, ....... moeten nu gebeuren. Bovendien werd Vondeling uitgebreid met de aankoop van Klein Vondeling. De eventuele opbrengst van de oogst moet Matthew ook in rekening brengen. Op dit stadium brengt dit veel spannend giswerk met zich mee. En dit alles nog meer dan twee maanden verwijderd van de oogst.

Momenteel is hij ook druk begaan met de ontwikkeling van twee nieuwe producten: Petit Rouge en een gehoute Chardonnay. Hij zegt dat de wijnen er veelbelovend uitzien en ik geloof hem graag. Daarenboven had hij een vergadering en fotoshoot voor het ‘Annual Wine Festival’ van de Voor-Paarderg (zaterdag 15 november 2008) en ondernam hij al meerdere pogingen om een 40 voet container gevuld met Erica Shiraz naar Nigeria te krijgen. Maar zoals ik zelf ondervonden heb in Johannesburg ligt de omgang met de Nigeriaanse ambassade, die alle uitvoerdocumenten moet goedkeuren, niet voor de hand.

Alles wat hij deze week niet kan afhandelen schuift uiteraard op naar volgende week. Dus laat ons hopen dat hij tenminste verlost is van de Nigerianen voor het einde van de dag.

Ons weekend is reeds gevuld met een wijnfestival op een bevriend wijnlandgoed en een braai met een tiental vrienden bij ons thuis. Sinds mijn terugkomst van Vlaanderen heb ik mijn sociale agenda goed gevuld, want ik vrees dat de afgelegenheid van Vondeling me anders in haar greep zou krijgen. Bovendien is het delen van het goede leven met vrienden zeer belangrijk. De overige tijd zal ik spenderen in de tuin en met de honden. Indien er pittige details optreden tijdens dit weekend, krijgen jullie deze volgende week te lezen. Alvast veel leesplezier en een bijzonder goed weekend.

Lies, een winemaker’s wife.

Aflevering 9 en 10: Het oogstseizoen is voorbij - vrijdag 28 maart en donderdag 3 april

2008-04-02T04:53:00.000-07:00

Een wekelijkse aflevering schrijven op een blogsite tijdens de druivenoogst was geen lachertje. Tijdens een oogst gebeuren er immers steeds rare en onverwachte zaken, die onze voornemens in de war kunnen sturen. Ik was in feite gewaarschuwd.

Doordat het voor ons de eerste oogst op Vondeling was, ons verblijf in het dorp, het overlijden van mijn grootmoeder Maria en mijn nonkel Herman en de vele gasten in het gastenhuis, bleek het systematisch schrijven nog een grotere uitdaging dan verwacht.

En toch ziehier, kondig ik de negende en tiende slotaflevering van ‘Winemakers’ Wives’ aan.

De oogst is begonnen op dinsdag 23 januari en werd definitief afgerond op donderdag 27 maart. De meningen over deze oogst 2008 zijn bij vele wijnmakers, eigenaars en wijngaarddeskundigen verschillend. De oogst 2008 was succesvol of rampzalig naargelang het wijngebied en de richting van de wijngaarden.

Voor Vondeling was het een geleidelijke oogst, waarbij de druiven hun perfecte rijpheid konden bereiken zonder grote problemen. Matthew heeft elke stap goed kunnen voorbereiden en elke weersverandering correct ingeschat. Het heeft geregend op momenten wanneer water nodig was en het was heet toen de druiven hun optimale rijpheid moesten behalen. Matthew en Julian zijn tevreden over de oogst. Beide hopen ze dat elegante wijnen zullen voortkomen uit 2008.

Naast de nieuwe wijngaarden, was deze oogst voor ons vooral het leren omgaan met ander personeel en dansen binnen andere structuren. Machogedrag hebben we nauwelijks gezien, geroep en scheldpartijen waren minimaal, hier en daar eens een discussie, maar in het geheel is de oogst zeer vredig verlopen. Matthew en ik hebben nooit kunnen vermoeden dat het mogelijk is om een ‘gelukkige’ oogst mee te maken. Grotendeels hangt deze sfeer af van het management maar vooral ook van het type arbeider. En ik kan je echt zeggen dat Matthew zeer fier is op zijn medewerkers. Een (h)echt werkspan.

Verder is 2008 ook de ‘maiden vintage’ van Matthew Copeland Wines met zijn Cabernet - Shiraz versnit dat volledig in houten vaten is gegist en nu aan het rijpen is. Deze wijn zal binnen drie jaar naar België komen. Ik kan je nu reeds verzekeren dat indien alle omstandigheden goed blijven het een topper zal zijn. Iets om naar uit te kijken. Matthews motivatie om onder zijn eigen naam wijn te produceren is in zijn eigen woorden ‘ I am still waiting to drink superb wine, therefore I’ ll start making it myself’.

Deze oogst zal ik nooit kunnen vergeten, omdat in deze periode mijn binnenste meerdere malen diep getroffen werd. Voornamelijk bij het horen van de berichten over de overlijdens in mijn familie en het rouwproces. Deze schokken werden verzacht door de schoonheid waardoor ik omringd werd en het geluk dat ik in de ogen van vele mensen hebben gezien. Ook moest ik aanvaarden dat de wereld verdergaat, zonder hen. Zeker omdat niemand hen hier heeft gekend. Deze oogst heeft mij vooral geleerd om dankbaar te zijn voor alles.

Hiermee sluit ik mijn blogsite af. Het enige dat jullie van mij nog te goed hebben is een reeks foto’s en een oogstverslag, waarop ik zelf nog wacht.

Heel veel dank voor jullie leesgedrag. De nieuwsbrief van april is in aantocht. Intussentijd: geniet van het goede wijn.

Groeten, Lies

Aflevering 8: Een late aflevering – vrijdag 14 maart en donderdag 20 maart

2008-03-20T01:25:00.000-07:00

Vorige week heb ik geen column geschreven op de blogsite. Mijn gedachten waren hoofdzakelijk bij mijn familie in België. Ik heb wel mijn normale taken vervuld, maar ik was niet in staat om creatief te schrijven.

Het is verwarrend om afscheid te nemen van iemand als je hem niet kan zien, aanraken of het afscheid delen kan met anderen. In deze ‘eenzame’ omstandigheden ben ik aangenaam verrast door de sympathie van vele vrienden en vooral de actieve steun van Elske, ontwerpster van Traba sjaals en kussens. Zelfs in barre tijden, kan een mens intense momenten van dankbaarheid en liefde beleven. Dank je voor je steun.

Vrijdagochtend, 14 maart 2008, belde Matthew me op met de vraag of ik een boerewors braai voor 40 mensen kon organiseren, om het einde van de pluk te vieren en onze dankbaarheid jegens de arbeiders uit te drukken. Ik ben langs twee winkels gegaan en heb telkens mijn keel moeten openzetten, omdat ze me niet zoveel worsten en broodjes of cola blikjes wilden verkopen. Ik had moeten bestellen zeiden ze. Ik verzekerde hen dat ik zou besteld hebben indien ik eerder geweten had van deze braai. Uiteindelijk vond ik mijn weg richting Vondeling met 80 broodjes, 10 kg boerewors en 60 blikjes cola, een kilo boter, ketchup en mosterd, papieren borden en keukenpapier. Zo simpel en toch zo lekker. Iedereen was ontzettend opgetogen over deze spontane braai. Met weemoed in het hart vertrokken de seizoensarbeiders. Sommigen zullen we terugzien volgend jaar en anderen niet. Matthew, Julian en ik waren eveneens emotioneel. Het einde van de pluk doet vele emoties naar boven komen.

Vrijdagavond is Elske me komen opzoeken op de boerderij om het nieuwe huis te inspecteren. Samen met haar besloot ik waar welk schilderij zou hangen en waar welke zetel zou passen. De algehele conclusie van haar was dat het een mooi huis is, dat het goed bij ons past, weliswaar niet volledig praktisch is en bijlange nog niet klaar is.
Haar conclusie werd gisteren bevestigd op een vergadering met de architect, ondernemer, Matthew en Julian. Blijkbaar is iemand vergeten om Eskom (zoals onze Electrabel) te verwittigen voor een aansluiting op het net. Geen kabels werden voorzien. Deze installatie staat nu gepland voor eind april. Ondertussen ben ik beginnen inpakken en staat een groot gedeelte van mijn houten meubels bij Henk, de schrijnwerker en restoreerder. Indien ik niet zoveel verdriet en verlies gekend zou hebben in het laatste half jaar, zou ik geen haar meer op mijn hoofd overhouden door deze non-organisatie. Maar alles is relatief. We zien wel wat het wordt.

Zondagnamiddag hebben Matt en ik Brett op Diemersfontein bezocht tijdens het Wellingtonse Oogstfestival. Daarna is Matthew terug naar de kelder gereden.

Maandagavond kreeg Vondeling bezoek van de Wereldkampioen Sommelier, Andreas Larsson. Met notitieboekje en pen in de hand schuifde ik aan bij de proeverij. Maar tegen al mijn verwachtingen in, sprak hij amper een woord. Toch heeft hij enkele opmerkingen gemaakt over de Voor-Paardeberg regio.

“The Voor-Paardeberg is a region of interesting blends, where the granite soil shows in the mineral taste in the wine. This mineral taste adds freshness to these wines in particular.”

Rond 23.30 werd de avond afgesloten. Ik besloot om mijn autootje de volgende ochtend op te pikken en een lift met Matthew te nemen. De volgende ochtend om 6 uur waren we terug op de boerderij. Ik voelde me niet echt fris of optimaal.

Gisterenavond stond ik op een gala-evenement, the Annual Epilepsy Association Auction, in het Arabella Sheraton in Kaapstad met onze wijnen. Alles is goed verlopen. Ik was zeer blij dat ik eindelijk een reden had om dit kunstwerk van de moderne architectuur te betreden. Ik heb genoten van het aanschouwen van alle mensen en vooral van de dames in ‘pracht en praal’ – jurken. Het deed deugd om even verlost te zijn van de ‘boerestiel’. Op de terugweg heb ik wel een traan geplengd omdat ik dacht aan mijn familie, de schoonheid van de Kaap, de prachtige muziek op de achtergrond, en vooral omdat ik de vermoeidheid langs mijn rug voelde omhoogkruipen.

Vandaag is het Zwarte Donderdag. In de straten van Wellington lijken de mensen zich hiervan niet bewust, zoals waarschijnlijk ook niet in België. Straks begint de schoolvakantie en dat heeft iedereen geweten. Voor ons is het nog even doorgaan met werken: het ondermengen van de druiven, het overpompen van het sap en alle andere handenarbeid. Vandaag is een uitzonderlijke dag voor Vondeling. Er is een grote persconferentie georganiseerd, met een lunch geprepareerd door de beroemde Albert Roux, van het drie Michelin sterren Le Gravoche in Londen. Ik heb voor elke genodigde een geschenkenpakket gemaakt, met wijn, glazen, servietten, brochure, kurketrekker en T-shirt. Ik ben niet uitgenodigd. Ik betreur dat ik niet zal kunnen proeven van de gerechten, maar verder ben ik blij dat ik even de tijd heb om naar jullie te schrijven.

Ziehier een beknopte aflevering.

Ik wens aan iedereen een Zalig paasfeest. Vier het met familie en vrienden. Wees dankbaar voor elke mooie dag en elk kostbaar gebaar. En vooral: drink goede wijn!

Met vele groeten,

Lies x.

Aflevering 7 De climax van de oogst en als anticlimax een groot verlies – vrijdag 7 maart 2008

2008-03-07T22:46:00.000-08:00

Het hele weekend hebben Matt en ik drie beurten per dag gewerkt. Elke dag tot ongeveer tien uur dertig ‘s avonds. Ik geniet ervan om naast Matthew te mogen werken en te snoepen van zijn wijnkennis. Na zondagavond heb ik toch besloten dat ‘kelderwerk’ niet voor vrouwen is weggelegd. Of toch niet voor vrouwen van mijn postuur. Het uitdokteren van wijnrecepten daarentegen ligt al meer in mijn aard.
Zaterdagavond heb ik gezorgd voor een stunt, die de twee koele kelderassistenten en Matthew tot een hilarische hoogtepunt heeft gebracht. Ik wou ‘ mos’ (sap uit een fermenteertank) aftappen om een gistmengeling te maken. Toen ik de klep van de fermenteertank openmaakte kwam er maar een klein beetje sap uit waarna de klep geblokkeerd zat. Op mijn tippen keek ik naar de klep en probeerde de druivenschillen weg te doen. Ineens barstte de klep open en stroomde een gigantisch brede en krachtige straal rode smurie recht in mijn gezicht. Ik schreeuwde om hulp, maar die kwam er niet. Het enige wat ik kon horen was het gelach van Matthew en zijn kompanen. Uiteindelijk heb ik me vermand en kon ik de klep sluiten. Ik heb me slecht gevoeld over de liters potentiele wijn die verloren waren gegaan en mijn ‘wijnoutfit’. Ziehier de foto.

Tussen twee beurten door zijn we zondagmiddag vlug naar een meubelverkoop gegaan in Durbanville. We willen eveneens enthousiast worden over onze nakende verhuis. Matthew en ik hebben nog nooit een zitbank gekocht (tweedehandse niet meegerekend). De tijd is nu rijp. Daarna zijn we begonnen met de tweede werksbeurt tot ongeveer vijf uur in de namiddag. Na de laatste beurt waren we allebei erg moe.

Het weer scoorde maandag heuse toppen. Uitgerekend op die dag had ik een trip naar de Kaap gepland. In mijn auto liep de temperatuur op tot zeker 50° Celsius. Mijn eerste stop was bij Silver Cube Promotions om voorbeelden van T-shirts voor onze promotiecampagne op te halen in Maitland. Maitland is niet de beste regio om rond te vertoeven. Het bestaat voornamelijk uit voorstedelijke industrie. Nadien ben ik naar Upper Kenilworth in Kaapstad gereden. Zoals de naam al laat vermoeden, is dit het chiquere gedeelte van de stad. Ik heb onze deelnemende wijnen voor de Swiss Air International Wine Awards afgeleverd. Ik ben meteen teruggereden.
Ik besloot om eerst langs te gaan bij de boerderij opdat Matt de T-shirts zou zien. Daar vernam dat het restaurant in Franschhoek opnieuw een grote bestelling had gedaan. Doordat ik toch aan het rijden was, ben ik ook nog naar Franschhoek gereden. Vooraleer ik naar huis ging ben ik gestopt bij mijn vriendin Elske. Ik was rood aangeslagen en had echt last van duizelingen. Na drie grote glazen water en een thee was ik opgeknapt en kon ik verder naar huis.

Dinsdag heb ik een volledige dag promotionele artikelen proberen organiseren vanuit mijn kantoor. Na deze ervaring weet ik dat ik in de toekomst op de baan zal moeten gaan hiervoor. Het hoogtepunt van woensdag was de voorziene vergadering met de architect. Ik had alles mooi op een rijtje in mijn hoofd gezet opdat ik mijn opmerkingen op een zachte manier naar buiten zou brengen. Toen wij aankwamen bij de bouw was de architect al weg, maar de bouwer was nog daar. Hij heeft ons door het huis geleid en vertelde ons dat onze opmerkingen gevolg zullen krijgen en zullen worden opgelost. Matt en ik waren zo gelukkig. Voor de eerste keer kreeg ik het gevoel alsof ik ook meetelde in dit hele Vondeling gebeuren.

Donderdagochtend tijdens een vergadering met Matt, Julian en de vertegenwoordigster van wijnglazen rinkelde Matts GSM. In het venstertje stond onze mama’s naam. Ik antwoordde en het was mijn zus. Het eerste dat in me opkwam was dat ze misschien een verrassing voor mij aan het organiseren waren. Een onnozele gedachte want ik ben niet eens jarig. Mijn zus zou na de vergadering terugbellen.
Dat deed ze ook. Matt was nog in gesprek met de vertegenwoordigster. Ze zei: ‘Ik heb slecht nieuws, nonkel Herman is gisteren overleden.’ Ik ging zitten op een half wijnvat dat dient als bloembak. Ik herinner me niet veel. Alleen dat ik naar ons mama informeerde. Dan heb ik de telefoon aan Matthew gegeven en ging ik even in het opbergkot staan. Daarna kwam ik terug aan de telefoon en aanhoorde het ganse verhaal. Nonkel Herman is 57 jaar geworden (september 58). Zowel Matthew als ik zagen hem heel graag. Hij was een lieve en goede nonkel, maar ook een interessante man die op een eigenzinnige manier van het leven genoot. Het grote raakpunt tussen hem en mij was zeker zijn kunst. Hij als kunstenaar en ik als kunstliefhebber. Ik had een zwak voor hem omdat wij in de loop der jaren over zoveel onderwerpen hebben gesproken. Vaak waren er daar moeilijke bij en toch spraken we opnieuw. Ik kon hem om alles vragen en hij probeerde steeds om me te helpen. Mijn familie en ik deden dit ook voor hem. Hij was de beste vriend en broer van ons mama en dichte vriend van ons papa. Er is een onuitgesproken liefde tussen ons allen verweven, die geworteld zit in een diep respect voor elkaar. Deze liefde zal altijd blijven bestaan. Dank je ,nonkel, voor alle hulp die je mij gegeven hebt. Dank je voor je lach.

Met dit droevige nieuws sluit ik deze week af. Ik wens aan heel mijn familie, in het bijzonder, mijn tante Yvette en mijn neven Pieter en Thomas, echtgenote en kinderen van nonkel Herman, en eveneens de vele vrienden van nonkel heel veel sterkte.

Een goed weekend. Lies x.

Aflevering 6: De tweede helft van de druivenoogst – vrijdag 29 februari 2008

2008-02-29T00:34:00.000-08:00

Na een weekend uitgaan met vrienden en schoonfamilie en labeur in de kelder was ik tevreden om zondagavond samen met Matthew en onze honden rustig thuis te zijn.
De televisie bleef de hele avond uit. We genoten van een glaasje Cabernet Sauvignon bij een stuk pizza. De pizza werd volledig gedomineerd door de heerlijke volle wijn. Voor deze ene keer mocht de wijn domineren. We spraken over het begin van de tweede helft van de druivenoogst. Deze oogst en vooral het weer zorgden reeds voor vele verrassingen.

Bij de ene kelder werden deze onregelmatigheden beter opgevangen dan bij de andere. Welbedacht zag haar productie dalen en Vondeling zag de hare stijgen. In Stellenbosch, bij Longridge begon de pluk pas vorige week en is het te vroeg om al conclusies te trekken. We gingen vroeg naar bed om fris en gezond de nieuwe week te starten.

Enkele maanden geleden werd ik gevraagd om lid te worden van een nieuwe vrouwenclub in Wellington. De idee om rond de tafel te zitten met enkele vrouwen en te debatteren sprak me aan, hoewel ik mijn twijfels had bij de leeftijdsverschillen tussen de vrouwen en de gekozen gespreksonderwerpen. Ik was de jongste en de enige zonder kinderen. De eerste meeting viel zeer goed mee. De verschillen tussen ons maakten de avond juist zo boeiend. Maandagavond was het mijn beurt om gastvrouw te zijn. Ik ontving een groep van 10 vrouwen. Het thema van de avond was ‘de druivenoogst 2008’.
Ik had gevraagd om deze vergadering te hosten omdat ik bang was dat ik anders middenin een verhuis zou zitten. Ondanks de drukte van de oogst en gemotiveerd door de verwachte afwezigheid van Matthew drukte ik mijn plannen door.

De eerste verrassing van de avond was dat Matthew thuis was. Uiteindelijk bleek dit een zegen te zijn want hij heeft me geholpen met de honden en verlichting, terwijl ik het eten aan het voorbereiden was. Ik had een koud buffet en kaasbuffet klaargemaakt met aangepaste wijnen.
Om 19 ur liepen de eerste gasten binnen. Elkeen ontving een glaasje champagne om het smaakpalet te zuiveren. Eerst vertelde ik over mezelf en Matthew. Daarna liet ik hen proeven van de Sauvignon Blanc die momenteel in de tank aan het gisten is, gevolgd door de Vondeling Sauvignon Blanc 2007. Hetzelfde deed ik met het sap van Viognier en de Vondeling Babiana Noctiflora 2005 (zie www.wijn-aan-lijn.be, barrel fermented chenin blanc/viognier).
Reeds vele malen gaf ik proeverijen aan groepen, maar een groep bestaande uit enkel vrouwen was een totaal nieuwe ervaring. De uitdaging die deze groep vrouwen vormde was de tweede verrassing van de avond. Ik moest ongelooflijk veel moeite doen, om niet af te wijken van het onderwerp en alle opmerkingen te kanaliseren. Stiekem genoot ik van de overwinning gebracht door het praten in het Engels voor een groep oudere en wijzere dames en het lezen van de geboeidheid in hun ogen.
Na de witte wijn wist ik wel dat ik hen beter naar het buffet kon leiden. Een slimme zet: de rijkelijk gevulde tafel werd door hen verslonden. De avond werd op een hoge noot afgerond om 23 uur. Ik ruimde de hele chaos met veel voldoening op.

Vorige week werd ik gecontacteerd door de eigenaar van een wijnlandgoed in Stellenbosch, dichtbij Longridge. Woensdag hadden we een afspraak met elkaar. Hij vertelde me dat hij naarstig op zoek is naar een invoerder voor zijn wijnen in de Benelux. Mijn gegevens had hij verkregen bij een vriend. Uiteindelijk spendeerde ik de hele voormiddag met hem en de vrouwelijke wijnmaker. Naast het proeven van wijnen, spraken we ook honderduit over de moeilijkheden waar de wijnlanden mee te kampen hebben. Dit wijnlandgoed is een boetiek wijnlandgoed met 150 ton druivenproductie, enkel de rode variëteiten. Ik had veel tijd voor hen en was onder de indruk van de bescheiden maar praktische opzet van het landgoed. Ze gaven me wijnstalen mee naar huis om samen met Matthew te degusteren.
Zoals jullie weten kies ik de stijl die past bij België en zorgt Matthew voor de chemische analyse van de wijn. Hij doet tevens een uitspraak over het verouderingspotentieel van de wijn. Aleer een wijn naar België komt moeten zowel Matthew als ik een positief rapport over de wijn gegeven hebben. Waarschijnlijk zullen de wijnen in de loop van het weekend geproefd worden.

Half maart staat een groot proefevenement geboekt op Vondeling. André Le Roux, voormalig chef en eigenaar van het Londense 3 sterren restaurant ‘Le Gravoche’, komt twee weken logeren op Vondeling. Hij zal een proefavond houden voor een selecte club wijnkenners en wijnjournalisten. Voor dit evenement heeft Vondeling dringend nood aan promotionele attributen, zoals bedrukte glazen, T-shirts, spuugbakken, flessenopeners, ...... Het uitzoeken van deze items is voor mij weggelegd. Mijn baas Matthew Copeland is echter vergeten dat het een helse karwei is om iets gedaan te krijgen in een tijdspanne van 2 weken. Ik doe mijn best.

Verder zijn nu enkele wijncompetities geopend en worden de inschrijvingen verwacht. De inschrijvingen en aflevering van de deelnemende wijnen neem ik voor mijn rekening.
En zo draagt ieder zijn steentje bij in deze rare oogstperiode.

Matthew is nu volop bezig met het persen van Shiraz terwijl er nog meer Shiraz geplukt wordt. Daarna volgen de andere variëteiten. Binnenkort zal hij waarschijnlijk op het landgoed blijven slapen omdat het geen enkele zin maakt dat hij een uur verliest met over en weer te rijden naar huis, tenzij hij extra hulp in de kelder krijgt.

Het komende weekend hebben we niets gepland en zijn we zeker geen sociale verplichtingen aangegaan. De wijn eist nu al onze aandacht op. In het weekend help ik Matthew in de kelder omdat hij zijn personeel dan vrijaf geeft. In Zuid-Afrika zijn alcohol gebruik en werkdiscipline in het weekend bijna niet in goede banen te leiden. Tenzij de arbeiders geheel onthouders zijn. Hoewel het nog moeilijk blijft door de druk die ze van familie en geburen ondervinden. Daarom verkiest Matthew om zijn personeel vrijaf te geven in het weekend, zodat ze zich kunnen ontspannen en geen miserie kunnen veroorzaken in de kelder. Misschien is dit een verkeerde houding, maar de ervaring heeft hem anders geleerd. Aldus is het eenvoudiger voor hem om in het weekend alleen dubbele shifts te werken (met mij erbij uiteraard).

Een vreugdevol weekend toegewenst.

Op zaterdag 1 maart wordt mijn mama Kris 55 jaar. Het zou leuk zijn indien ze enkele telefoontjes of sms’jes met jullie gelukwensen zou ontvangen op 0473 55 02 02. Hartelijk dank.

Nog even melden: vergeet onze spetterende Vondeling oogstactie niet. Kijk op de website!!!!

Baie groete, Lies x.

Aflevering 5: Pikniek op die Plaas

2008-02-22T04:08:00.000-08:00

Deze week zal ik niet snel vergeten. Het was een gekke tijd met enkel hoogte- of laagtepunten en met niks tussenin. De titel van deze aflevering ‘Pikniek op die plaas’ is mij ingefluisterd door Setta, onze huishoudster, naar aanleiding van de ‘sundowners’ die Matthew, mijn goede vriendin Colleen en ik hebben gehouden op de dorpel van ons weldra nieuwe huis op Vondeling. Bij haar aankomst in de vroege ochtend wordt Setta steeds vergast op koffie, ontbijt en een relaas over alles wat er gebeurd is sinds we mekaar voor het laatst gezien hebben. ‘Pikniek op die Plaas’, een bekend Afrikaans verhaaltje, is toepasselijk voor dat uurtje van intense vriendschap en eenvoudigweg gelukkig zijn.

Zaterdag was ik verondersteld om in de namiddag naar Kaapstad te rijden voor de afscheidsbraai van Colleen. Colleen en ik kennen mekaar reeds vanaf eind 2000 en zijn sindsdien goede vriendinnen. Het lot heeft beslecht dat zij op haar beurt de liefde volgt naar een ander land. 4 maart vliegt ze naar Duitsland om haar Duitse vriend te vervoegen. Ik heb de braai afgezegd, omdat ik te veel tandpijn had. Afgelopen week was ik immers 4 maal naar de tandarts gegaan. Het begon bij een controleonderzoek en eindigde in heel veel pijn en koorts.

Zondagochtend zijn Matt en ik samen naar de kelder gegaan. Ditmaal heb ik hem niet veel geholpen omdat ik voor de tweede keer ons huis, dat nu reeds een afgewerkte vorm heeft aangenomen, heb bezocht. Gewapend met notitieboek en een meetlint dacht ik afmetingen van enkele ramen te noteren voor gordijnen, maar ik zag meteen dat dit onbegonnen werk was. Overal ramen en nog eens ramen.... Ik ben een voorstander van veel ramen, maar dan niet in dit klimaat en ook niet met de huidige prijs van stoffen. Om bij de ramen te blijven (het zal ‘opvoedingsmisvorming’ zijn in mijn geval), merkte ik daarenboven op dat de ramen in het washok te laag in de muur gebouwd waren. Verder ben ik gestopt met kijken, omdat ik weet hoe mijn oog op kleinigheden valt. Ik zou bijzonder opgewonden worden en zou gefrustreerd achterblijven omdat ik mijn opmerkingen aan niemand kan vertellen.
Ik zette me neer aan de voordeur en mijn adem bleef even in mijn keel steken bij het aanschouwen van deze prachtige natuur. Uiteindelijk heeft dit dankbare gevoel de negatieve indrukken omtrent dit huis doen vervagen, ondanks de enkele tranen die hebben gestroomd door de overweldiging van deze hele (ver)huismissie.
Nadien ben ik naar het ‘Manor House’, het huis van de eigenaars, gegaan en heb Kristien, de huishoudster, begroet terwijl ze aan het schoonmaken was na het vertrek van Anthony en zijn gevolg. Het was weer eens een warme dag. Algauw zocht ik verkoeling in het gigantische zwembad. Ik heb me uitgestrekt op een ligstoel met het tweede boek van Hosseini in mijn hand. Zo ben ik blijven liggen, lezend over Afghansitan in Zuid-Afrika tot Matthew aangestapt kwam en het huis samen met mij eens wou bekijken.
Na ettelijke discussies over deze bouwsituatie, kwamen we voor het eerst overeen. Hij heeft toegegeven dat niemand eerder had opgemerkt dat de vensters te laag gebouwd zijn. Ook bij mijn verdere opmerkingen gaf hij mij gelijk. Het gaat niet om gelijk krijgen, maar toch deed het ferme deugd deed om bijgestaan te worden door mijn man. Hij zou de architect contacteren en deze zaken vernoemen.

Maandag heb ik drie certificaten voor een uitvoer naar Vietnam bij het departement van landbouw in Stellenbosch afgehaald. Op de terugweg heb ik Julian, onze directe baas, opgepikt na zijn weekend in Kwazulu-Natal. Ik wou praten met hem en hij ook met mij, maar wat ik zeggen wou kwam er niet uit. Het is niet voldoende om een taal te kunnen spreken. Daarenboven moet je een taal ook voelen. Dit gevoel voor het ‘Brits’ laat me soms in de steek, precies zoals op deze maandag. Ik heb dan maar gezwegen. Het bekende gezegde ‘zwijgen is goud waard’ heb ik alle eer aan gedaan. Colleen zou maandagavond komen slapen hebben, maar zegde deze afspraak af. Ik was in feite opgelucht, omdat ik ook rust nodig had en mij nog steeds een beetje uitgeput voelde na mijn tandartsenverhaal.

Dinsdagochtend arriveerde Colleen op tijd. Om 8 uur zaten we in het zadel en begonnen onze bergtocht te paard. Ik reed vroeger om de twee weken, maar ditmaal was het al lang geleden. De pijnscheuten gedurende de volgende dag waren daar getuigen van. Colleen viel meteen in slaap na de rit. Ik werd daarentegen verwelkomd door twee verfrommelde brieven (niet in omslag): één over een rechtzaak tegen ons wegens niet betaling van een factuur en een tweede met de uitspraak en de melding van beslaglegging op mijn auto. Ik schrok mij een ongeluk.
Die factuur zat nog vers in mijn geheugen omdat ik geweigerd had om ze te betalen. Toen we naar dit huurhuis verhuisden, waren klusjesmannen werken aan het uivoeren voor de eigenares. Ze vertelden mij dat ze alles in orde moesten brengen van de eigenares. Ik wees hen vervolgens op kapotte lichten en stopcontacten, kapotte WC-bril, ....Al deze dingen zouden ze opknappen. Daarnaast heb ik een offerte gevraagd voor het installeren van een kraan in de garage opdat ik er mijn wasmachine, waarvoor geen plaats was in het huis, zou kunnen aankoppelen. Deze installatie werd door hen uitgevoerd in opdracht van mij en na ontvangst van de factuur heb ik onmiddellijk betaald.
Enkele maanden nadien ontving ik een factuur voor alle andere uitgevoerde werken, omdat de eigenares geweigerd had te betalen. En sindsdien is die bal aan het rollen gegaan. Maar dat het zo ver als een rechtzaak zou komen, had ik nooit gedacht. Uiteindelijk nadat ik mijn geduld verloren had met de ongelukkige secretaresse van dit klusjesbedrijf, heb ik Matt gevraagd om deze boel op te lossen.
Ik sta versteld dat een vonnis uitgesproken kan worden op basis van één partij zonder wettelijk schrijven naar de tegenpartij. Deze zaak is nu nog hangende, maar Matt heeft wel al contact opgenomen met hun advocaat. Later heb ik boodschappen gedaan en heb ik een picnicmand gevuld met lekkere kazen, crackers, fruit en champagne. Omstreeks 5 uur zijn we aangekomen op Vondeling, waar Matthew ons eerst heeft rondgeleid in de kelder en de vatenkelder. Daarna zijn Colleen en ik naar ons huis gestapt. We hebben ons op de dorpel neergeplaveit. Met een plof werd de fles Longridge Brut NV ontkurkt. Hoe heerlijk is het om na een dergelijke drukke dag het parelende sap in je mond te voelen, omringd door de wijngaarden en in het gezelschap van een dierbare vriendin. Matthew kwam even later aan. We hebben gepraat, gelachen, gegeten,.....kortom onze eerst ‘pikniek op die plaas’ was een grandieus succes.
Opeens realiseerden we ons dat het al laat werd. We zijn meteen naar het restaurant van Diemersfontein gereden en hebben genoten van een heerlijk avondmaal. Matts’ gastronomische hamburger stond klaar toen hij om 22 uur arriveerde.
Alles wat nadien is gebeurd is gecensureerd. Het enige wat ik hierover nog kan zeggen is dat ik in elk geval toch nog een spetterend nieuwjaarsfeestje heb gehad ook al was dit in februari.

De volgende ochtend heb ik Colleen naar Kaapstad gevoerd, omdat ze haar wagen op de boerderij heeft achtergelaten. Woensdag was het verschrikkelijk heet. De nacht voordien en de hitte zorgden ervoor dat we ons behoorlijk misselijk hebben gevoeld. Na een dikke knuffel hebben we mekaar losgelaten en elkeen het beste toegewenst.

Matts’ werkschema ziet er deze week een beetje anders uit. Tussen 17 en 19 uur heeft hij vrij en dan probeert hij thuis te komen eten. Nadien vertrekt hij terug naar de kelder voor ‘punch downs’ en ondermenging van de rode druiven. Om 22 uur is hij terug thuis en om 4 uur begint zijn dag opnieuw. In de week ga ik niet samen met hem naar de kelder omdat hij dan de hulp krijgt van William en Elliot, zijn keldergasten. Matt en ik zien mekaar nu hooguit 3 uur op een dag. We slapen elk apart omdat de hitte ons belet om goed te rusten, maar vooral omdat hij die luttele uren diepe slaap echt nodig heeft zonder mijn gewroet. Dit stramien zal zeker aanhouden tot half maart.

De oogst zal iets langer duren omdat het weer niet constant is geweest. Er waren reeds twee hittegolven met temperturen boven 42° Celsius in de schaduw, gevolgd door regenval, bedrukkend weer en ook enkele koelere dagen van 30° Celsius. De druiven konden niet geplukt worden in de regen of kort na de regen omwille van het surplus aan water in de druif. De bedruktheid heeft er toe geleid dat er op plaatsen toch geplukt werd uit vrees voor schimmelvorming. Pestbestrijding in dit stadium is niet aangewezen. Het weer heeft op Vondeling enkel zijn zegel gedrukt op de rode druiven en de schade is beperkt. De pluk is wel met een twee weken verlengd. Het weer heeft er aldus voor gezorgd dat er een zeer moeilijke taak ligt te wachten op alle wijnmakers.

Gisteren ben ik naar de Duitse les gegaan bij Christiane, een Britse getrouwd met een Duitser. Met haar praat ik veel over taal en het belang van het voelen en begrijpen van een taal en haar mensen. In de namiddag heb ik mijn schoonmoeder, Patsy Copeland, bezocht om haar geluk te wensen met haar verjaardag en haar een cadeau te overhandigen.
Ineens werd ik opgebeld door de tandartsassistente met de vraag of ik mijn afspraak vergeten was. Ik had het uur blijkbaar verkeerd genoteerd. Binnen 5 minuten stond ik in de tandartsenpraktijk. De tandarts had een speciale ‘bijtplaat’ laten maken omdat ik mijn tanden knars ’s nachts. Op de vraag of ze nog eens naar mijn moeilijke tand mocht kijken, heb ik neen geantwoord. De pijn is nu eindelijk verminderd. Ik ben buitengestapt met een rekening gelijk aan 350 €, zonder tussenkomst van de staat. Ik heb eventjes geslikt.
Vannacht hebben Matt en ik languit lekker gepraat. Een babbel zo nu en dan kan echt opluchten.

Deze ochtend ben ik naar Kaapstad gereden voor een uitverkoop van meubels. Zoals de meeste uitverkopen, was ook deze niet veel waard. Aangezien mijn internet het heeft laten afweten en ik het probleem niet meteen kon oplossen, ben ik naar deze verkoop gereden. Vanavond zal ik meehelpen in de kelder. Morgenmiddag word ik opgepikt door Christiane in haar minibus. Zij heeft 5 vriendinnen uitgenodigd op lunch voor haar verjaardag. Zondag gaat de hele familie Copeland kijken naar het ‘ Swanlake on Ice’ voor de verjaardag van Patsy. Het lijkt mij aldus terecht om te besluiten dat ik deze week vooral mijn sociale verplichtingen ben nagekomen.

Een prachtig weekend en een goede gezondheid! Lies x.

PS: Dank aan al mijn lezers.

Aflevering 4 Rode wijn met donderwolken – vrijdag 15 februari 2008

2008-02-14T23:34:00.000-08:00

Alweer begin ik deze aflevering bij vorige week vrijdagavond. Matthew en ik hebben, door het gebrek ervan op Welbedacht, geleerd dat we meer tijd moeten maken voor mekaar. Vandaar dat we vrijdag onze verloving hebben herdacht bij Pontac Manor in Paarl, waar ik drie jaar eerder ‘ja’ heb gezegd op Matts’grote vraag. De gevolgen van de oogst heeft Matt niet kunnen verbergen, want onze ober zei algauw ‘oh ek kan sien dat oom grote honger het en ‘n bietjie moeg is. Pars jy?’ Ik heb zijn observatie meteen bijgestaan en gevraagd of de kok zijn normale porties een beetje groter wou maken voor mijn uitgehongerde man. Matt kreeg brood, dan sla met extra noten en daarna eend ( 2 stukjes ipv 1) met frieten, iets wat ze normaal niet geven in dit restaurant. Het is ons trouwens al opgevallen dat de meeste restaurants en delicatessen de wijnmakers en de boeren extra verwennen gedurende de oogst. Waarom zou dit zijn? ...

Bij het maken van rode wijn moeten de druiven op regelmatige tijdstippen gemengd worden. Matthew mengt de druiven ‘s ochtends en ’s avonds. Op de middag wordt deze handeling uitgevoerd door zijn helpers, William en Elliot. Intussen doet Matthew ook allerlei aanpassingen van de wijn. Na Matts’ ochtenddienst hebben we ’s middags wijn afgeleverd in Fransschoek ( een 45 min heenrit) en hebben we op de terugweg zijn ouders in Paarl bezocht. Mike Copeland, de papa van Matthew, is net teruggekeerd van anderhalve maand reizen van Nairobi-Kenia tot Caïro-Egypte op een motorfiets. Het heeft ons deugd gedaan om zijn papa heelhuids terug te zien. Nadien heb ik Matthew geholpen in de kelder van 19.00 tot 22.00. Onze buiken rammelden toen we thuiskwamen omdat we enkel ontbijt gegeten hadden. De bedrukkende hitte belemmerde een goede nachtrust, waardoor we allebei op donderwolken leken de volgende ochtend.

Zondag is verlopen volgens hetzelfde stramien. Zowel Matthew als ik waren allebei blij dat het weekeinde voorbij was, omdat we in feite meer rust krijgen in de week. De meesten werken immers gedurende de week of aanvaarden tenminste dat wij dan werken. In het weekeinde is het een ander verhaal.

Deze week is tot nu toe min of meer ordelijk verlopen: Matt, die zijn shiften doet en ik, die Matts’ persoonlijke assistent en koerier ben. Dinsdagmiddag hebben we even getwijfeld over de gezondheid van Matthew. Matthew beefde en zweetdruppels parelden op zijn gelaat. Hij had koorts en had last van hevige buikkrampen. Ik heb hem aangemoedigd om nog even door te bijten en zo snel als mogelijk naar huis te komen om te rusten. Hij is pas thuisgekomen om 19 uur. Ik heb hem een bad laten lopen met een kruidenmengsel voor de zenuwen, omdat hij ook kloeg van slapeloosheid. Hij heeft een beetje toast gegeten en daarna meteen naar bed met een Perdolan en Gripp-Heel achter zijn kiezen. Hij is onmiddellijk in slaap gevallen.

Woensdagochtend zijn we opgestaan om 4 uur. Hij voelde zich miraculeus beter. We hebben nog even gepraat en besloten dat ik naar de kelder zou komen om andere bestellingen af te werken. De hele dag heb ik bij temperaturen van in de 40 graden zonder airconditioning wijnen afgeleverd naar Paarl en Stellenbosch. Ik ben ook even langsgegaan bij Longridge. Hun oogst is net begonnen, 3 weken na aanvang van onze oogst. In juli willen zij trouwens graag een bezoek aan België brengen. Ik hou jullie hiervan op de hoogte. Eens thuis heb ik mij vooral beziggehouden met de regeling van een uitvoer van wijnen van JP Bredell, de makers van Helderzicht, naar België en het plaatsen van een bestelling voor LMC Trading. In de late namiddag heb ik bezoek gekregen van Elske, de maakster van de kussens voor Traba. Ze wou me haar nieuwste kussen tonen: een prachtig vilten creatie. We hebben meteen besloten om enkele naar België te sturen voor verkoop in het Europese najaar. Na onze zakelijke besprekingen waren we gewoon terug ‘winemakers’wives’, want haar man is eveneens een wijnmaker (Diemersfontein, Wellington). Het eerste kwartier heb ik haar haar beklag laten doen, waarna ik haar woorden heb aangevuld met mijn avonturen. We hebben er ontzettend om gelachen en we zijn tot de conclusie gekomen dat we alsnog goed gekozen hebben. We houden allebei van iets anders, veel denkvrijheid en creativiteit. Deze eigenschappen vinden wij terug in onze mannen. De tijd is vliegensvlug voorbijgegaan en toen Brett haar belde, is ze vertrokken in een goede en stralende bui. Ik ben in een sneltempo beginnen kokerellen. Plots stond Matthew voor mijn neus en hij grinnikte, want hij zag meteen dat ik bezoek gekregen had van mijn vriendin.
Ons blitse avondmaal hebben we genuttigd in de achtertuin met op de achtergrond de klanken van een kerkorgel en gospelliederen afkomstig van onze heilige gebuur, de Apostolische kerk. Onder Gods’ Allesziend Oog hebben we genoten van zijn godendrank. Nadien hebben we met volle magen onze ogen toegemaakt en snavels dichtgedaan.

Vandaag ben ik op bezoek bij de tandarts gegaan. Mijn controlebezoek is uitgelopen tot een ware marteling, waarna ik met gezwollen en verdoofde kaken wijnen bij Paarl Vallei Bottelering heb opgehaald voor Vondeling. Matthew heeft nogal gelachen met mijn scheve mond, uitgerekend op de feestelijke dag van Sint-Valentijn. Matthew heeft me trouwens ook aan het lachen gebracht. Per ongelukkig heeft hij mijn Belgische nummer ingedrukt en heeft hij de ontvanger, met precies dezelfde stem als de mijne, begroet met ‘schattie, Happy Valentine.....’ Het resultaat was iets minder. ‘Euh...Matthew het is uw schoonmoeder’, heeft mijn moeder hem geantwoord. Een schoonzoon die zo verzot is op zijn schoonmoeder kom je niet elke dag tegen.

Deze ochtend heeft het geregend en aldus wordt er niet veel geplukt. (Op zondagmorgen en maandag heeft het ook hard geregend.) Hierdoor heeft Matthew me beloofd om vroeg thuis te zijn en ....een DVD te kijken. Eventjes heb ik gedacht om het op een huilen te zetten want hij heeft onze romantiek zonet gereduceerd van restaurantbezoeken en andere dingen tot samen DVD’s bekijken. Hoe heb ik het zover kunnen laten komen? Maar ja, het is oogst en dan leven we volgens de wijnmakers’ wet. Voorlopig staat die wet gelijk aan televisie kijken, waarschijnlijk vergezeld door een portie Kentucky Fried Chicken (zoals bij ons een pakje friet). Yummy yummy....

Zoals beloofd stuur het oogstverslag door van zodra ik de gegevens heb.

Vele groeten en een fijn weekend. Lies x

Happy Valentine...my friends

Aflevering 3: Een Brits onderonsje

2008-02-08T04:08:00.000-08:00

Deze aflevering start bij het diner van vorige vrijdagavond. Het diner was georganiseerd door de Britse eigenaars van Vondeling. Het is hoogst ongebruikelijk voor ons om tijdens de oogst eetverplichtingen te hebben, maar voor deze keer hebben we een uitzondering gemaakt. De buren en collegawijnmakers waren ook uitgenodigd, samen met hun vrouwen. Ik was zeer opgetogen over de eerste kennismaking met Richard Gower en de tweede ontmoeting met Anthony Ward. De eerste keer dat we hem ontmoetten was in oktober 2007 op de wijnbeurs in Londen.

Ik keek naar de gezetenen rond de elegant gedekte antieke lange tafel. Ondanks het zeer gemengde gezelschap, van Afrikaners, Engelse Zuid-Afrikanen, een Oostenrijker, een Belgische en enkele Britten, kende de avond een Brits sfeertje. Het is altijd stimulerend om eens bij mensen te zijn die uit een heel andere sector komen. In dit geval uit de sector van koffie- en cacaobonen. Om middernacht kwamen Matthew en ik thuis aan en vielen dadelijk in een diepe slaap na een lange, vermoeiende en interessante dag.

Zaterdagochtend moest Matthew om 8 uur alweer op post zijn voor de concentratie (via omgekeerde osmosetechnologie) van Sauvignon Blanc. Bij concentratie wordt water uit het sap gehaald waardoor meer geconcentreerde vruchtenaroma overblijven. Het eindresultaat is een meer complexe wijn. Nadien had hij de eindejaarsmeeting met de eigenaars. Het boekjaar wordt in Zuid-Afrika pas afgesloten eind februari. Ondertussen was ik grondig aan het schoonmaken en de was aan het doen. Dat zijn mijn weekendtaken. ’s Avonds hebben we een kleinigheid gegeten bij Diemersfontein, een wijnlandgoed in Wellington waar onze goed vriend Brett wijnmaker is. Algauw waren we in de kelder om te proeven van alle sappen en fermenterende sappen. Het proeven van het sap van de druiven is de beste manier om uiteindelijk wijn te leren proeven. Het aanwezige fruit op neus of smaak veranderen meestal nog veel onder invloed van gisting en veroudering, maar vormen een goede vertrekbasis om de wijn later te herkennen. Opnieuw was het middernacht vooraleer we in bed kropen.

Zondag moest Matthew enkele tanken van hun droesem halen. Dat is een karwei, die veel arbeid en tijd vergt. ’s Middags was er een lunch gepland met de eigenaars. Deze keer waren er meer mensen uitgenodigd dan op vrijdag en was het gezelschap nog internationaler met de aanwezigheid van een Amerikaan, een vrouw uit Hong-Kong, een Zwitser en een Schot. Deze lunch deed me denken aan een lunch uit een BBC kostuumdrama, waar een heleboel onbekenden vriendelijk omgaan met elkaar: een beetje tennissen, wijn drinken, koffie drinken, een beetje muziek luisteren, eten, een wijntoertje hier en daar.... en dit allemaal op een heel beleefde manier. Van 12.00 tot 19.00 heeft de lunch geduurd. We waren officieel doodop na al dit gevier, gepraat en vooral geluister.

Net zoals vorige week ben ik deze week vooral koerier geweest. Op maandag, woensdag en vandaag heb ik afleveringen en ophalingen voor Matthew gedaan in alweer een verzengende hitte. Matthew en compagnie hebben op maandag hun eindejaarsmeeting voortgezet. ’s Middags was de vergadering nog steeds bezig. Ze hebben wel belangrijke beslissingen genomen: een generator voor het hele landgoed kopen, opknappen van arbeidershuizen, uitbreiden van het ecologische project, andere verpakking ontwerpen, een gehoute Chardonnay maken, .... Voor de eerste maal sinds lang was de weersberichtgeving deze week totaal verkeerd. De weersdienst voorspelde koelere temperaturen. Waarschijnlijk heeft de weersdienst de thermometer omgekeerd gelezen. Vandaag bedraagt het 45° Celsius in de schaduw. Matthew vertelde me gisteren dat dit weer nog zal aanhouden voor ongeveer een tweetal weken. Zoals ik in de eerste aflevering al schreef is een mens tot ontzettend veel in staat en kan hij veel verdragen. Dus de hitte nemen we er bij.

De pluk van de rode druiven is begonnen, met als eerste Merlot (vorige week). Zoals verwacht zijn de meeste rode druiven op Vondeling op hetzelfde tijdstip klaar om geplukt te worden. Elke druif heeft nochthans een andere rijpingstijd, maar door weersomstandigheden en de wil van de wijnmaker, zal vanaf vandaag aaneenlopend geplukt en verwerkt worden. De rode druiven worden niet meteen geperst. Eerst worden ze met de hand gesorteerd, ontstengeld en dan in grote gistingskuipen gebracht waar gedurende enkele dagen schilcontact wordt toegelaten. Hierna pas wordt de druivenmengeling geperst.
Rode druiven betekenen voor mij een manloos huis, onregelmatige uren, 24/24 standby zijn en alle overige onzekerheid. Voor Matthew betekenen rode druiven stress, plezier, de climax, kopzorgen, dag en nacht shift, een mooi excuus en een naderende eindstreep. Ziezo, een ander voorbeeld van een situatie verschillende betekenissen kan hebben voor een man en een vrouw. We zijn het wel eens dat rode wijn alleen respect verdient en met veel liefde gedronken mag worden.

Het oogstverslag zal ik publiceren van zodra ik de gegevens krijg.

Geniet van het weekeinde,

Heel veel groeten,

Lies

Aflevering 2 Opzij, opzij, opzij...maak plaats...wij hebben ongelooflijke ....

2008-02-01T22:41:00.000-08:00

De rust van vorige week is door de helse temperaturen over het weekeinde omgeslaan in vermoeidheid. De werkdruk is deze week opgedreven. En naarmate de oogst vordert, wordt er nog meer druk op ons geplaatst en krijg ik nog meer jobfuncties toebedeeld. In de vorige aflevering heb ik niet veel gesproken over mezelf, maar als vrouw van een wijnmaker ben ik wel degelijk betrokken bij dit hele aardse procédé.

Het grootste verschil tussen deze oogst en de voorgaande oogsten is dat we ditmaal niet op de boerderij wonen. Ons huis ligt ongeveer 20 km van de kelder. We moeten rekening houden met de afstand en ons beter organiseren. De kleinste vergetelheid heeft de naarste gevolgen. Daarnaast verkeerd Zuid-Afrika in een electrische noodsituatie, waardoor elke dag de electriciteit enkele uren afgeschakeld wordt. Dat zorgt voor vele frustraties en organisatorische problemen.

Tijdens elke oogst ben ik het sociale gezicht van ons gezin, een ware kokkin, de wijze vrouw met haar onuitputtelijk geduld, een moeder voor haar zoon, de beste vriendin, een eersteklas klusjesman, ......Kortom, ik vervul alle taken die niet direct met de druivenpluk verbonden zijn en taken die door vele vrouwen in de hele wereld worden vervuld.

Als sociale gezicht van ons gezin pleeg ik alle nodige telefoontjes, blijft mijn deur openstaan voor iedereen en zeg ik niet onmiddellijk neen tegen uitnodigingen voor een braai of feestjes, hoewel elk van deze dingen nu moeilijk liggen. Zo heb ik toegestemd met een lunch van de Voor-Paardeberg leden in 45 graden Celsius op zondagnamiddag. En ja, zo heb ik ook uit plichtsbesef mijn schoonmoeder gebeld en haar bevel om haar op thee te vragen niet meteen in de wind geslaan.

Elke dag heb ik een volwaardige maaltijd met een dessert of voorgerecht op tafel gezet. Om het voor mezelf interessanter te maken, probeer ik mijn koken zo te timen dat het vlees of de vis net gebakken is wanneer Matthew door de deur wandelt. Niet evident, zeker niet op een kampeervuurtje. Dit jaar maak ik ook zijn lunchpakket, met fruit en drankje en zet het zo klaar dat hij enkel zijn lunchzak mee te nemen heeft in de vroege ochtend. Hierbij probeer ik zo kleurrijk als mogelijk te werk te gaan. Het oog wil ook wat, nietwaar.

Deze week in het bijzonder ben ik vooral koerier en klusjesman. Ik heb rondgereden om bestelde materialen op te halen, brieven en wijnen af te leveren, ... Kortom ik heb al heel veel heen en weer gereden in een auto zonder airco in onmenselijke temperaturen. Met rondrijden heb ik geen probleem, maar met gestuurd te worden naar bedrijven die niet bestaan of om materialen af te halen die achteraf verkeerd blijken te zijn wel.

Zo werd ik naar een bedrijf gestuurd waarvan ik de verkeerde naam had. Na even nadenken ben ik toch ergens binnengegaan omdat ik buiten iemand zag lassen. En ja, dat was de plek waar ik zijn laswerk moest ophalen.

Dinsdagavond voor het slapengaan zag ik alweer een hele resem kakkerlakken in de gastkamer, het toilet en de gang. Met spuitbus in de hand en een grote schoen in de andere ben ik op jacht gegaan. Sinds vorige week vraag ik aan Matt om dit probleem te verhelpen, maar blijkbaar storen die beesten hem niet veel. Bij het passeren van mijn bureau hoorde ik ook een luid gekras op hout. Matt wou eerst niet komen omdat hij genoeg had van ‘mijn kakkerlakkenprobleem’. Gewapend met een pillamp en een bezemsteel is hij uiteindelijk toch het bureau binnengegaan, maar hij kon niets vinden. Met al die diertjes in mijn hoofd ben ik in slaap gevallen. Woensdag heb ik kakkerlakkenadvies ingewonnen bij de landbouwmarkt, waar ik te horen kreeg na het vernoemen van mijn naam dat ik absoluut niet te klagen heb over mijn man en dat hij goud waard is. Ik moest die man waarachtig geloven en dit terwijl ik een blik wierp op de verstuifbus en het kakkerlakkenvergif in mijn mandje. Het vuile werk wachtte op mij.

Zijn bakkie ( 4x4), een gigantisch groot ding, moest deze week ook naar de garage worden gebracht. Eerst hadden Matthew en ik een afspraak gemaakt op maandag, daarna op dinsdag en dan maar meteen op donderdag, wanneer zijn huurwagen zou arriveren. Zaterdag zouden de eigenaars vanuit Engeland aankomen. Tijdens hun verblijf zouden zij de bakkie van Matthew gebruiken. We wisten op voorhand dat we de bakkie volledig schoon en in topconditie moesten klaarstomen. Maar vorige week is Matthew met de ‘bull bar’ van de bakkie aan een rots blijven hangen, waardoor er geen sprake meer was van ‘bull bar’. Vandaar dat ik de bakkie donderdag naar de garage heb gebracht en dat ik een huurwagen voor Matthew geregeld heb. De volledige professionele schoonmaak zou vrijdag gebeuren. Alles was mooi gepland en toch werd het een ‘zwarte donderdag’.

Om 4.30 heb ik Matt afgezet op de boerderij. Om vijf uur was ik thuis waar ik Leopold, onze oudste Sharpei, aantrof met een grote dode rat in zijn muil, die hij zo fier als een gieter voor mijn voeten neerlag. Kokhalzend heb ik het ding in een plastieken zak gedaan. Ra ra ra, vanwaar kwam dat gekras in het bureau? De rat was het tweede dier dat ik die ochtend gezien heb. Om 4 uur toen ik onder de douche stond, sprong een enorme pad heel rustig voorbij. Dit diertje heb ik in een tupperware gevangen en vrijgelaten op de boerderij. Met veel zin ben ik begonnen aan de huishoudelijke taken: wasmachine opzetten, afwas doen en cakedeeg maken. Op het moment dat ik de cake in de oven wil zetten, springt de electriciteit af. Gelukkig was de zon net aan het doorbreken en kon ik al zien zonder lampen of kaars aan. Op het kampeervuur heb ik water gekookt voor de koffie en heb ik wentelteefjes gemaakt voor Setta, mijn huishoudster, en mij. Echt smakelijk en gezellig. Om 9 uur is de electriciteit weer aangesprongen, maar mijn internet kreeg ik niet aan de praat en mijn cake heb ik mogen weggooien. Om 10.30 ben ik naar de Duitse les gegaan en ik moest mijn best doen om een geeuw te onderdrukken. Om 12.15 ben ik op bezoek gegaan bij mijn Chinese vriendin in de bergen, omdat ik zo een hevige sinuspijnen had. En om 2 uur was ik terug thuis. Ik had alles onder controle. De bakkie zou naar ons huis gebracht worden om 16.30. Het eten zou ik in tussentijd klaarmaken. Maar om 15 uur stond Matt in een paniek voor mijn deur. Hij schreeuwde dat hij de bakkie nodig had, omdat de eigenaars morgen reeds zouden aankomen. Wat nu van de grote schoonmaak? Die taak was nu weggelegd voor Setta en ik. ’s Avonds heb ik de bakkie naar de boerderij gebracht en ben ik samen met Matt teruggereden. We zijn in alles geslaagd, behalve dat ik deze ochtend wakker gebeld werd door Matthew met de vraag waar de sleutels van de bakkie waren. Ja, die waren in mijn handzak. In allerijl, nog in mijn pyjama, ben ik naar de boerderij gereden, heb de sleutels neergelegd op het bureau van Julian, de manager, en heb ook het materiaal dat ik moest inruilen in de zelfbouwmarkt op Matt’s bureau gelegd. Genoeg is genoeg!

Straks heb ik nog een vergadering over het beheren van gastaccommodatie op een aangrenzende boerderij. Dus zal ik terug richting Vondeling rijden en vanavond hebben Matthew en ik een onverwacht diner met de eigenaars van Vondeling. We rijden aldus opnieuw naar Vondeling.

Werken en wonen op een andere plek tijdens de oogst is niet aan te raden. Deze week heeft de afstand tussen beide echt voor spanningen gezorgd. Daarbij heeft eveneens de ‘load shedding’, de officiële term voor een heel gebied zonder electriciteit te plaatsen, een overtuigende rol gespeeld; was de hitte nadelig voor ons herstelvermogen en kwam mijn hevige sinusitis erg ongelegen uit.

Tot dusver mijn relaas over deze week. Een heel prettig weekend toegewenst.

x. Lies

Aflevering 1 De oogst is begonnen!!!

2008-01-25T15:36:00.000-08:00

Na een korte zomervakantie hebben Matthew en ik het werk hervat op 2 januari. Door de koelere dagen en wisselvallige regenbuien in de eerste week van januari is het startschot voor de druivenoogst 2008 op Vondeling pas gegeven op woensdag 23 januari 2008.

Een druivenoogst zorgt jaarlijks voor plotse veranderingen in ons dagelijks leven. En zo ook deze oogst van 2008, de eerste oogst van Matthew op Vondeling in de Voor-Paardeberg. Ons slaappatroon is grondig ingekort en een beetje in de war. Vanaf woensdagnacht staan we op om 4 uur en kruipen we in bed omstreeks 21 uur. 7 uren slaap zou voldoende moeten zijn, al was het niet dat de hitte ons tot minimum middernacht wakker houdt en de vele muggen ons plagen totdat we ons uiteindelijk overgeven aan hun gezoem. Kortom, er blijven slechts 4 tot 3 uren slaap over.

Deze eerste week worden Chardonnay en Sauvignon Blanc op Vondeling geoogst. De seizoensarbeiders worden om 4 uur 30 opgehaald en de pluk begint meestal om 5 uur 30 in de ochtend bij relatief koele temperaturen. De geoogste druiven worden een nacht afgekoeld in de koelkamer en worden de volgende dag om 5 uur geperst. Woensdag is Chardonnay geplukt. Dit sap zal vandaag nog afgehaald worden van de droesem en hierna zal het sap worden ingeënt met gistcellen. Dit stramien wordt aangehouden totdat uiteindelijk alle witte druiven geoogst zijn.

Matthews dag eindigt momenteel om 18 uur, maar vanaf volgende week, wanneer de rode druiven geoogst worden, vloeit de ene werkdag gewoonweg over in de andere met slaappauzes van 2 uur tussen elke behandeling van wijn en druiven. Bovendien zal de pluk van witte en rode druiven mekaar voor een tijdje overlappen.

Voor de toerist of al wie hier niet in de landbouw werkt, is de West-Kaap nu een paradijs van zon, natuur, lekkere terrasjes, prachtige openluchtvoorstellingen, gezellige avonden met vrienden....gewoonweg een lekkere zomersfeer. Voor ons is deze periode ontzettend spannend, boeiend, motiverend en ook vermoeiend en soms vervelend, maar bovenal is dit de meest cruciale periode in ons vakgebied. Na een oogst staan we er telkens van te kijken hoe sterk het lichaam en de geest van een mens kan zijn. Onze wil om uit te blinken in het maken van wijn en de passie voor de druiven en de wijn zitter er wel voor iets tussen. Elke oogst opnieuw zijn we eveneens verwonderd over de meervoudige handelingen, die nauwgezet moeten worden uitgevoerd alvorens druiven veranderen in wijn, over toevalligheden die de kwaliteit van de wijn bepalen en alle kleine fouten die wijn kunnen omzetten in azijn. Daarom ben ik volledig akkoord met de stelling dat goede wijn een godendrank is, want het is alsof de goden er hun goedkeuring aan gegeven hebben.

Tot volgende week met het relaas van een nieuwe week uit het leven van een ‘winemaker’s wife’.